Dobry opis odpowiada na dwa pytania: jaki materiał jest w woreczku i skąd został pobrany? Nie trzeba dołączać do przesyłki numeru zamówienia ani wydrukowanego potwierdzenia zamówienia.
Opisać materiał zrozumiale
Najlepiej użyć zwykłej nazwy, którą samemu łatwo będzie później rozpoznać. „Płytki, fuga i klej do płytek”, „wykładzina PCV z klejem” czy „szpachla ścienna” są bardziej przydatne niż ogólnikowe „próbka 1”. Jeśli techniczna nazwa materiału nie jest znana, wystarczy krótki opis.
Dokładnie podać miejsce
Samo „łazienka” może być zbyt ogólne, jeśli w tym samym pomieszczeniu bada się zarówno podłogę, jak i ścianę. Lepsze opisy to na przykład:
- Łazienka, ściana przy prysznicu, płytki z warstwami pod spodem
- Kuchnia, ściana za zlewem, szpachla
- Sypialnia, podłoga, brązowa wykładzina PCV z klejem
Używać tej samej nazwy w zamówieniu i na woreczku
Gdy nazwa próbki zgadza się z miejscem i materiałem podanym w zamówieniu internetowym, łatwo przypisać wynik do właściwego miejsca. Przy kilku woreczkach można je dodatkowo ponumerować 1, 2 i 3. Numer nie zastępuje jednak opisu materiału i miejsca.
Unikać luźnych karteczek w woreczku
Informacje najlepiej zapisać na zewnętrznej stronie woreczka albo przymocować opis tak, by nie odpadł w transporcie. Woreczek należy szczelnie zamknąć. Chodzi o to, by próbka i jej nazwa pozostały razem aż do przyjęcia w laboratorium.